Soms bekruipt mij het gevoel dat wat ik doe eigenlijk niet zoveel voorstelt. Hoe belangrijk het op dat moment ook lijkt, zodra ik ermee stop gaat er niets wezenlijks verloren. De wereld draait gewoon verder, alsof mijn bijdrage nauwelijks verschil maakt. Zulke gedachten kunnen me behoorlijk onzeker maken. Toch merk ik dat ze me ook uitdagen om dieper te onderzoeken waar betekenis voor mij werkelijk in te vinden is. Ik ontdek steeds meer dat zingeving niet per se ligt in grootse prestaties of indrukwekkende resultaten. Voor mij zit ze vaak juist in de kleine, bijna onopvallende dingen van het dagelijks leven. Een vriendelijk woord dat ik iemand geef, een luisterend oor dat ik bied, of gewoon een helpende hand,  juist die kleine daden blijken vaak het meest waardevol. Ze geven me het gevoel dat ik iets kan bijdragen, zonder dat het meteen groots hoeft te zijn. Ook de momenten die in eerste instantie zinloos lijken, zeggen mij vaak iets.

Wanneer ik even stilval, niets ‘nuttigs’ doe en gewoon aanwezig ben, merk ik dat er ruimte ontstaat om mezelf beter te leren kennen. In zulke stille ogenblikken komen er soms inzichten boven die me verrassen. Het is alsof juist de leegte me leert dat ik niet altijd bezig hoef te zijn om betekenis te ervaren. Natuurlijk heb ik ook mijn dromen en ambities. Ik wil groeien, dingen creëren en bijdragen. Maar tegelijkertijd leer ik steeds beter om tevreden te zijn met wie ik ben en wat ik doe,  ook als dat heel gewoon lijkt. Voor mij ligt de uitdaging in het vinden van die balans: enerzijds de moed om mijn verlangens te volgen, anderzijds de rust om mijn dagelijkse bestaan te aanvaarden zoals het is. Door de kleine dingen niet te onderschatten, ontdek ik dat mijn leven meer waarde heeft dan ik soms zelf denk. En in die ontdekking schuilt voor mij een diepe voldoening. Het maakt me minder afhankelijk van bevestiging en meer verbonden met het moment. Zo wordt mijn bestaan, ook in zijn eenvoud, toch van betekenis, voor mezelf én voor de mensen om me heen.