Een van de meest wezenlijke aspecten van het leven is het vinden van innerlijke stabiliteit. Die stabiliteit ontstaat niet door strijd of inspanning, maar door ontvankelijk te worden voor een diepere innerlijke stilte. Ontvankelijkheid is hierbij essentieel, omdat deze stilte niet iets is dat wij zelf kunnen afdwingen. Zij ontvouwt zich vanzelf, zodra wij bereid zijn ons werkelijk open te stellen voor het leven zoals het is. Deze stilte is echter niet hetzelfde als een geest die leeg is van gedachten of emoties. Het gaat niet om de afwezigheid van innerlijke beweging, maar om een ruimte waarin alles wat zich aandient,  gevoelens, gedachten, indrukken van buitenaf, vrij kan bestaan zonder dat we ertegen strijden of ze proberen te veranderen. Het is een levende stilte, een open veld waarin ervaringen op een natuurlijke manier komen en gaan. Gewoonlijk verbinden we stilte met het ontbreken van geluid of met een kalme geest. Maar dat is slechts een betrekkelijke stilte, een oppervlakkige rust.

De stilte waar het hier om gaat, is een fundamenteel andere kwaliteit. Zij ontstaat precies daar waar wij bereid zijn alles wat zich voordoet, zowel innerlijk als uiterlijk, zonder oordeel te verwelkomen. Dat vraagt een omslag in onze manier van leven en denken. Want we zijn van jongs af aan gewend geraakt om in strijd te zijn met wat er is. Steeds menen we dat vrede en vrijheid alleen mogelijk zijn wanneer we omstandigheden veranderen,  in onszelf of in de wereld om ons heen. Maar juist dit voortdurende verzet houdt ons gevangen. Hoe meer we proberen te vechten tegen wat er is, des te sterker raken we verstrikt in datgene waaraan we willen ontsnappen. Werkelijke bevrijding begint dus niet bij verzet, maar bij overgave. Bij de moed om het leven te laten zijn zoals het zich aandient, en te ontdekken dat de stilte die dan voelbaar wordt, de ware bron is van innerlijke stabiliteit.