Soms gebeurt er iets met me dat bijna niet te beschrijven is. Het begint met een lach, maar niet zomaar een lach. Het is alsof er een golf van vreugde door me heen stroomt die mijn hele lichaam meevoert. Ik voel het in elke cel, alsof ik niet alleen lach, maar helemaal lééf in dat moment. Op zulke ogenblikken verandert de wereld om me heen totaal. Alles lijkt lichter, opener, alsof ik thuiskom in een plek die tegelijk vertrouwd en wonderlijk nieuw is. Ik voel me dan zo gelukkig dat ik me nauwelijks kan voorstellen dat er nog iets mooiers of grootser zou kunnen bestaan. Alles wat ik nodig heb is er al, precies nu. Er is geen verlangen meer, geen onrust, geen twijfel. Het leven voelt volmaakt. Het bijzondere is dat dit zomaar gebeurt, zonder enige aanleiding. Ik gebruik geen alcohol of drugs, er is geen ‘reden’ voor. Het borrelt gewoon op, vanuit iets dat dieper is dan mijn gedachten of emoties. En als ik lach, dan is het niet omdat er iets grappigs is, maar omdat ik niet anders kán. Mijn hele wezen lacht mee. Ik merk dat dit ook iets doet met de mensen om mij heen.

Mijn vreugde lijkt aanstekelijk te werken; anderen glimlachen vanzelf mee, alsof ze een glimp opvangen van datzelfde gevoel. Het maakt me bewust hoe krachtig blijdschap kan zijn, hoe ze zich verspreidt zonder woorden. Natuurlijk kan dat gevoel ook weer verdwijnen. Zodra angst of onzekerheid zich aandienen, lijkt die stralende blijdschap zich terug te trekken. Alsof er een sluier voor komt te hangen. Maar zelfs dan weet ik: het is niet weg. Het leeft in mij, en het komt telkens weer terug, onverwacht, op zijn eigen moment. En telkens opnieuw voelt het als een geschenk, een herinnering dat geluk niet in de toekomst ligt, maar al in me aanwezig is.