Chronische spierspanningen zijn spanningen die we in de loop van de jaren om ons heen bouwen. Ze dienen ter bescherming van levenssituaties die ons angstig maken of pijn bezorgen. Maar wat eerst bescherming bood, wordt later een belemmering. Want wat we ons ego noemen is in feite deze spierspanning; het is onze opgeblazen borst, onze opgetrokken schouders, onze ingetrokken buik, enzovoort. Maar de essentie van het ego is de geblokkeerde ademhaling het is de kern van de spanning Het onderdrukt de natuurlijke impulsen om zich te uiten. De gespannen ademhalingsspieren beletten ons emoties  en gevoelens naar buiten te brengen. Hoe meer die spieren gespannen  zijn, des te minder tonen we onze gevoelens en laten we niets meer van onszelf zien. Het is een onbewuste permanente gewoonte geworden. Ze ligt als een krampachtig ‘nee‘ in de ademhaling opgesloten. Doorgaans voelen we dat niet, en beseffen niet meer dat we constant onze gevoelens onderdrukken.  We voelen het alleen nog als het ons leven gaat ontregelen. Dat uit zich vaak in leegheid, onrust of slapeloosheid, enzovoort. We vormen  zo’n eenheid met deze spanning, dat we het niet meer herkennen, daarom denken we gewoon dat we zó zijn. Binnen onze eigen leefwereld klopt dit, maar we hebben geen idee hoe het ons leven beperkt.

Ze vormen de basis van al ons doen en laten. Vandaar dat een extatisch gevoel zelfs een bedreiging gaan lijken voor ons bestaan, alsof we in het niets oplossen.  Wanneer we chronisch gespannen zijn zien we het leven het liefst als een vaststaand gegeven, als we ons goed voelen willen we dat het altijd zo blijft. Wanneer we in deze misvatting geloven, ontkennen we dat het echte leven beweegt als één vibrerende en vloeiende stroom. We zijn daar zelf een goed voorbeeld van. Het feit dat we leven betekent al dat we een tastbare, bewegende vorm van golfachtige vibraties zijn, die voortdurend aan verandering onderhevig is. Alles wat leeft pulseert, zet uit en krimpt in, reikt uit en trekt zich terug, in een voortdurende reactie op behoeften van binnenuit en invloeden van buitenaf en de ‘vriendelijkheid’ of ‘vijandigheid’ van de omgeving. Zolang wij echter blijven denken dat het leven een statisch gegeven is,  dat wat er is zich niet beweegt en blijft zoals het is, zitten we in deze duisternis gevangen.