In onze moderne samenleving zijn we veranderd in passieve toeschouwers. We consumeren een overvloed aan beelden, verhalen en emoties die ons worden voorgeschoteld door televisieseries, films en realityshows. We kijken naar liefdesverhalen, misdaadthrillers, en zelfs erotische films. Maar al die tijd zijn we alleen maar stille getuigen. We spelen geen actieve rol in het verhaal, we voeren geen fysieke handelingen uit, we voelen de kus van de acteurs niet, noch hun hartstocht. Met een drankje in de hand en een zak chips op schoot, zitten we vaak onderuitgezakt in onze stoel. We voelen ons tevreden na het zien van een mooie liefdesfilm, zelfs al hebben we er alleen maar naar gekeken. Het is paradoxaal dat we voldoening halen uit het kijken naar iets dat we zelf niet ervaren. We zijn op een vreemde manier betrokken, emotioneel geïnteresseerd, terwijl we eigenlijk niets doen. Het paradoxale is dat er miljoenen mensen zijn die toekijken, terwijl de mensen naar wie wordt gekeken, acteurs zijn.

Deze acteurs spelen een rol in een fictieve wereld, waarin hun emoties en handelingen niet echt zijn, maar gespeeld worden tegen betaling. Hierdoor wordt alles wat we zien op het scherm gereduceerd tot onechtheid,  hun liefdesspel, hartstocht en tederheid. Het is verontrustend om te zien dat we een voorkeur hebben ontwikkelt voor het kijken naar anderen die actief zijn, terwijl we zelf passief blijven. Zo verliezen we geleidelijk aan onze actieve betrokkenheid in het echte leven en geven de voorkeur aan een passief bestaan als kijker. Dit brengt de vraag naar voren of we daadwerkelijk leven of simpelweg bestaan in een schijnwereld Want in het echte leven zijn we niet slechts toeschouwers; we spelen de hoofdrol in ons eigen avontuur, en dat is wat ons leven echt maakt.