Als kind woonde ik met mijn ouders schuin tegenover een keuterboertje, die een klein stukje weiland had  waar een varken op liep. Wanneer dat varken groot genoeg was moest het naar de slager. Omdat de veewagen niet bij het varken kon komen, moest het varken naar de veewagen komen via een pad  van zo’n 100 meter. Terwijl het aan alle kanten geschopt en geslagen werd, gilde het zo hard dat iedereen in de buurt kwam kijken wat er aan de hand was. Ik vroeg aan mijn moeder waarom dat varken zo gilde. Ze vertelde mij dat het gilde uit doodsangst. Het varken voelde namelijk dat zijn ‘ laatste uur geslagen had’. Als kind kon ik me niet voorstellen dat mensen een varken doodmaken, om het vervolgens op te eten. En eerlijk gezegd kan ik me dat nog steeds niet voorstellen Want ik vraag me af hoe het kan gebeuren dat je alleen maar om een stukje vlees te eten, dieren berooft van het leven waar zij net als jij recht op hebben? Want het leven is hetzelfde of het nu om mensen of om andere vormen van leven gaat. De meeste mensen eten vlees. Men eet dus andere vormen van leven. Daarom bestaat er helemaal geen eerbied voor het leven als zodanig.

Pas wanneer er een sfeer ontstaat, waar in we eerbied krijgen voor alle vormen van leven, kan de mens zover komen dat hij een fundamenteel recht op leven heeft. Soms vragen mensen aan mij waarom ik geen vlees eet. Dat verbaast mij. Want ik vraag me eerder af waarom mensen wél vlees eten? Ik vraag me af hoe je in godsnaam het vlees van een dood dier naar je mond kunt brengen? En je lippen kunt zetten aan geronnen bloed? Hoe je er toe komt om stukken van een lijk dat in ontbinding verkeert op tafel te zetten? Hoe je de naam voedsel kunt geven aan delen van een lichaam die ooit loeiden, knorden, kakelden, bewogen en leefden? Hoe het mogelijk is dat je eetlust niet vergald wordt als je bedenkt hoe kelen en buiken worden open gesneden en ledematen uit elkaar worden gerukt? Misschien denk je dat het eten van vlees natuurlijk is? Als dit zo is, dan zou ik  je willen vragen: dood dan eens een keer zelf, wat je wenst te eten. En doe dit op eigen kracht, zonder gebruik te maken van hulpmiddelen. De meeste mensen zijn niet in staat om zelf een dier te doden. Maar zij staan er niet bij stil dat het eten van een dier je medeplichtig maakt. Want een ieder die betrokken is bij het doden van dieren is daar mede verantwoordelijk voor. Degene die toestemming geeft, degene die doodt, degene die erbij helpt, maar ook degene die het vlees bereidt en opeet.