Toen ik een jaar of 25 was, had ik een behoorlijk autoriteitsprobleem. Iedereen die zich autoritair opstelde, kon op mijn weerstand rekenen. Het leidde regelmatig tot ruzie of irritatie. Achteraf gezien had dat vooral te maken met projectie: ik zag in anderen iets waar ik zelf moeite mee had, en reageerde daarop alsof het de werkelijkheid was. Tijdens een vakantie in Spanje kreeg ik daar onverwacht een spiegel voorgehouden. Ik was met vrienden op een camping waar ook een andere Nederlandse man stond, onze buurman. Hij kwam op mij over als streng, dominant en betweterig. Alles aan hem riep bij mij irritatie op, dus ik vermeed hem zo veel mogelijk. Alleen zijn aanwezigheid gaf me al een ongemakkelijk gevoel. Halverwege de vakantie werd ik verkouden en kreeg ik flinke keelpijn. We hadden afgesproken om met z’n allen wat te gaan drinken in Barcelona. Eigenlijk voelde ik me daar veel te beroerd voor, maar ik ging toch mee. In het café namen we plaats aan de bar. Terwijl ik probeerde aan de barman uit te leggen of hij iets kon maken voor mijn keel, zoals een grog, keek ik op,  en zag tot mijn verbazing dat aan het andere eind van de bar onze buurman zat.

Even later stond hij naast me en vroeg: “Waar is dat voor?” Ik had helemaal geen zin in contact met hem en wilde hem het liefst wegkijken, maar ik antwoordde toch: “Voor mijn keel, ik heb keelpijn.” “Dan heb je meer aan penicilline,” zei hij. Voor ik het wist, wenkte hij de barman, draaide zich naar mij en zei: “Kom, we gaan even naar hiernaast.” “Wat is daar dan?” vroeg ik. “Een apotheek,” zei hij. We liepen naar binnen, en daar schreef hij tot mijn verbazing een recept uit voor antibiotica. Toen we weer buiten stonden, gaf hij me zijn visitekaartje en zei: “Overigens, ik ben psychiater. En ik heb al 25 jaar geen antibiotica voorgeschreven. Maar dit keer vond ik het echt nodig. En als je ooit eens langs wilt komen om te praten: je bent welkom. ”Ik stond daar met dat kaartje in mijn hand. Verbaasd, geraakt,  en een beetje beschaamd. Alles wat ik in hem had gezien, de autoritaire betweter, bleek niet te kloppen. Of beter gezegd: dat was mijn beeld van hem, niet wie hij werkelijk was. Die ontmoeting heeft me veel geleerd. Over projectie. Over hoe snel we mensen in hokjes plaatsen. En over hoe verrassend het kan zijn als iemand juist het tegenovergestelde blijkt van wat je dacht. Soms komt hulp uit een onverwachte hoek. En soms laat het leven je precies dat zien wat je nodig hebt om een laagje dieper naar jezelf te kijken.