De vraag die mij vaak gesteld wordt is, hoe ik op ‘het pad’ terecht ben gekomen. Eerst even dit: Het pad is natuurlijk helemaal geen pad, maar gewoon een gemoedstoestand waarin ik me bewust ben geworden van een innerlijke behoefte het wezen van mijn bestaan te leren kennen. Wie ben ik? Wat doe ik hier? Heeft  mijn bestaan enige zin?, het zijn vragen die voortdurend in mij leven. Het pad kun je dus zien als een zoeken van iemand die een antwoord wil op het onzinnige waarom van het bestaan. De meesten van ons weten zich jarenlang te handhaven zonder aan dit onderwerp één gedachte te wijden. Of doen het als niet praktisch van de hand, of zeggen het niet interessant te vinden. Maar dan komt er een tijd dat men geconfronteerd wordt met onverklaarbare angsten of gevoelens van tekortkomingen.

Maar door zich koortsachtig in allerlei zinloze activiteiten  te storten zoals sport, seks, muziek, politiek, religie of wat dan ook, ziet men kans deze gevoelens grotendeels te verdoezelen. Uiteindelijk zal de futiliteit van dit alles hen inhalen als er inhoudelijk geen betekenis aan ten grondslag ligt. Het lijkt er op dat er in het leven van ieder mens  een moment  komt waarop hem de oppervlakkigheid van zijn bestaan wordt getoond. Als hem echt de inhoudsloze en zinloosheid  van zijn leven wordt getoond, wordt hij vaak door wanhoop getroffen en is hij geneigd zich tot drank en drugs te wenden, of zelfmoord te plegen om de pijn van de zinloosheid niet te voelen. In het gunstige geval zal hij zich echter op ‘het pad’ begeven om een reden voor zijn bestaan te vinden die hem mogelijk een nieuw en onbegrensd inzicht geeft in de wonderbaarlijke natuur van het bestaan.