Ik ben met een paar vrienden met vakantie in Spanje. Het is een mooie zonnige dag en we zijn in Barcelona. Mijn vrienden willen een horloge kopen en gaan de winkel in. En ik besluit buiten te wachten. Ik neem plaats op een bankje en laat de schoonheid van die middag op me in werken. Met mijn benen over elkaar geslagen, mijn baseballpet in de hand en de warmte van de zon op mijn lichaam, droom ik vredig weg. Plotseling voel ik dat ik mijn ogen moet openen. Een man die voor mij staat gooit wat peseta’s in mijn pet. We kijken elkaar aan en het word hem duidelijk dat ik geen bedelaar ben, maar weet niet goed wat hij moet doen en loopt tenslotte verder. Hoewel ik me op dat moment lichtelijk opgelaten voel, vind ik het ook wel hilarisch als ik het aan mijn vrienden vertel. Toen we er verder over spraken kwamen we tot de conclusie dat de meeste mensen het geen bezwaar vinden zonder enige reden geld te ontvangen maar dat het zover ons bekend nooit zomaar aangeboden wordt.

We besluiten om te kijken wat er zal gebeuren als we zomaar geld zullen aanbieden. We  doen  een stapeltje peseta’s netjes met een elastiekje er om in mijn pet en leggen hem onder een palmboom op een druk bezochte boulevard. Met de op een stuk karton geschreven tekst; Do you need something? Take it! Vervolgens gaan we ‘stappen’ In de vroege morgen als we uit gefeest zijn gaan we kijken wat er gebeurt is met de inhoud van de pet. Wat blijkt al het geld is onaangeroerd. We zijn stomverbaasd, want in de pet zit omgerekend in Nederlands geld ongeveer 30 gulden. Dat is best veel geld in die tijd dat een glaasje bier 0,75 cent kost.  En dan op een boulevard waar honderden mensen per uur passeren en waar bovendien veel bedelaars aanwezig zijn en voortdurend gewaarschuwd wordt voor zakkenrollers. Blijkbaar is het makkelijker om te geven en te ontvangen dan om te nemen.