Voordat ik aan het pad naar bewustwording en bevrijding begon, ging het eigenlijk heel goed met me. Ik leefde mijn leven, plaatste mijn hoop op de toekomst en legde mijn schuld voor wat misging bij mijn verleden. Frustraties, angsten en irritaties in het heden projecteerde ik op mijn partner, mijn  baas, mijn kinderen, mijn  ouders of de wereld. En verder ontkende ik gewoon wat er misging. Ik wilde er niet echt naar kijken, maar maakte er een drama van dat ik continu in mezelf herhaalde en over anderen uitstortte. En als iemand het niet bevestigde of het niet met mij eens was, verbrak ik gewoon dat contact. Bovendien was ik het grootste deel van de dag al helemaal niet bewust van wat ik dacht, voelde en deed. Vanuit een bekrompen tunnelvisie op de werkelijkheid deed ik alles automatisch, aangestuurd door vastgeroeste emotionele patronen en dwangmatige gedachten. Daarmee hield ik mezelf overeind.  Ik speelde mijn rol, maakte promotie, versierde een leuke meid, kocht een huis en ging  naar mijn werk, was altijd op zoek naar pleziertjes, kortstondige momenten van bevestiging, macht, genot en vergetelheid. Ik herkende mijn verwarring ook niet als verwarring.

Ik kon toch gewoon gaan sporten of nieuwe kleren kopen? Ik dacht dat ik gezond in elkaar zat. Waarom zou ik dat opgeven? Waarom zou ik scherp en helder willen kijken naar de werkelijkheid zoals die is? Waarom zou ik de waarheid überhaupt onder ogen willen zien? Nou nee. Negenen­negentig procent van de mensheid doet dat toch ook  niet. Pas toen ik mijn nek brak over mijn eigen angsten en mijn ogen daar niet meer voor kon sluiten, kon ik herkennen hoe ik klem zat door zelfbedrog. Ik speelde  een rol die ik niet was. Maar wie was ik dan wel? Wie was ik zonder masker, zonder pantser? Wie was ik naakt? De waarheid die ik toen ontdekte, was even onverwoestbaar als een diamant, omdat ze echt waar was. Toen ik naakt was kon ik me nergens meer achter verschuilen. Ik kon er niet meer onderuit. Daarom heet dat de naakte waarheid. Er is niets meer te verliezen, het is gewoon wat het is. Zodra ik die weg van zelfbewustzijn volgde, was er geen einde. Ik hoopte natuurlijk nog wel dat er een einde was, zoals zelfrealisatie, het absolute, de boeddhanatuur, de bevrijding, maar dat was er ook niet. Want  het verwerven van inzicht, of het proces van bewustwording en bevrijding, heeft een open einde. Ruimte heeft geen begrenzing. Vrijheid is net als het heelal een uitdijende ruimte. Er is wel een pad maar geen doel. En er zijn meerdere paden, die elke keer weer verder voeren, totdat je de oneindigheid in tuimelt. En zelfs dan is er geen einde.