Thuiskomen bij jezelf is een innerlijke reis naar wie je in wezen bent. Het betekent dat je de weg naar binnen gaat, voorbij rollen, verwachtingen en aangeleerde overtuigingen. Je komt steeds dichter bij je kern, tot je op een punt belandt waarop alles wat werkelijk van jou is, je gevoelens, je gedachten, je verlangens en je angsten, in het volle licht komt te staan. In dat heldere licht kun je een diep besef ervaren: hier ben ik thuis. Hier, in deze ruimte van echtheid en openheid, voel je: dit is mijn oorsprong, mijn bestemming, dit ben ik ten volle. Het is een gevoel van thuiskomen dat niets te maken heeft met een fysieke plek, maar alles met innerlijke waarheid. Deze thuiskomst begint vaak met de moed om jezelf werkelijk onder ogen te zien. Dat klinkt eenvoudig, maar het is een weg vol eerlijkheid en zelfonderzoek. Je stuit daarbij niet alleen op je kwaliteiten en kracht, maar ook op delen van jezelf die je liever zou vermijden,  oude pijn, schaamte, boosheid of onzekerheid.

Toch zijn juist deze schaduwstukken belangrijk. Ze dragen informatie over wie je bent, waar je verwond bent geraakt, en waar heling nodig is .Als je bereid bent niets uit de weg te gaan en je open te stellen voor alles wat in jou leeft,  zonder oordeel,  ontstaat er iets wonderlijks. Er komt ruimte. Ruimte om te ademen, om te voelen, om te zijn. Stukje bij beetje val je samen met jezelf. Niet door perfectie, maar door overgave aan wat er ís. Thuiskomen bij jezelf vraagt om aandacht, stilte en de wil om te luisteren naar je innerlijke stem. Het betekent dat je je ‘doen en laten’ onderzoekt,  niet om jezelf te veroordelen, maar om te begrijpen. Wat beweegt je? Wat vermijd je? Wat verlang je werkelijk? Pas wanneer je jezelf werkelijk durft aan te kijken, kan er acceptatie ontstaan. En acceptatie is de sleutel tot innerlijke rust. Thuis zijn betekent: jezelf omarmen zoals je nu bent,   met je licht én je schaduw. Het betekent dat je niet langer hoeft te vluchten, te vechten of je te verstoppen. Je bent aangekomen. Je bent thuis.