Gedachten, de krachtige onzichtbare metgezellen van ons dagelijks leven, kunnen ons behoorlijk beperken. Ze kunnen ons in de gevangenis van onze eigen creatie vasthouden. Want vaak verankeren we onszelf aan bepaalde gedachten, identificeren we ons ermee en construeren we mentale kaders die onze perceptie van de realiteit begrenzen. We scheppen onze eigen ‘mooie gevangenissen’ door vast te houden aan overtuigingen, vooroordelen en beperkende ideeën, hoe verheven ze ook mogen lijken. Een gedachte kan nog zo mooi en verleidelijk zijn, maar uiteindelijk is het een gevangeniscel met gouden tralies.

Ondanks de  pracht van de gedachte, zijn we nog steeds gevangenen, beperkt door de muren van ons eigen denken. Deze gevangenis van gedachten kan vele vormen aannemen. Het kan een beperkende overtuiging zijn die ons ervan weerhoudt nieuwe mogelijkheden te zien. Het kan een dogmatische ideologie zijn die onze geest verankert in starheid. Het kan zelfs een obsessieve gedachte zijn die ons gevangen houdt in een cyclus van angst en zorgen. Betekent dit dat denken op zichzelf slecht is? Zeker niet. Denken blijft een waardevol instrument in ons menselijke functioneren. Hoewel het slechts de problemen op kan lossen die door denken zelf veroorzaakt zijn