Op een of andere manier zoeken we altijd iets blijvends, zodat we ons geen zorgen hoeven te maken als dingen veranderen, want verandering roept angst op. Maar er  bestaat ook  niet iets blijvends of fundamenteels in ons. Wij zijn een stroom, een rivier. We zijn  niets fundamenteels, maar een stromende vloeiende rivier. Je kunt dat zelf waarnemen vandaag ben je anders dan morgen. Vandaag ben je gelukkig en de andere dag is het weer voorbij. S’ morgens ben je energiek en s’middags neerslachtig. Je haat en je hebt lief. Je bent blij en gedeprimeerd. Ook al lijken de dagen op elkaar, het is echt niet zo, het lijkt alleen maar zo. Jij bent de rivier,  je stroomt onafgebroken.

Alles verandert elk moment. Er bestaat niets blijvends. Ook al klamp je je ergens aan vast, je kunt de rivier toch niet tegenhouden. Ze stroomt door. Je kunt de rivier met geen mogelijkheid tegenhouden. We lijden, omdat we van alles vast willen houden. We willen alles behouden. Maar er valt niets te behouden. Vandaag houd je van iemand, wie weet wat er morgen gebeurt. Maar wij willen houvast, we willen dat het morgen  net zo is als vandaag. Als je de stroom probeert vast te houden dan leef je niet. Morgen is onbekend, onverwacht. Niemand weet wat er gebeurt. Je kunt alleen verwachtingen hebben als de dingen blijvend zijn. En als je toch verwachtingen hebt raak je gefrustreerd  omdat alles onafgebroken in beweging is. Als je niets verwacht kan er ook geen frustratie zijn. Je verwacht alleen iets omdat je denkt dat de dingen blijvend zijn zoals ze zijn